piątek, 23 września 2016

Bach ke Zara (2008)

  Martwe zło Sama Raimiego, niezależny, niskobudżetowy splatter z początku lat 80. ubiegłego wieku, dość szybko zaczęto uznawać za dzieło przełomowe. Tak przełomowe, że wielu twórców filmowych w późniejszych latach czerpało z niego inspirację pełnymi garściami, szpikując swoje horrory (i nie tylko) niezliczoną ilością, świadomych lub nie, nawiązań. Oczywiście wśród zastępów "natchnionych" znadują się zarówno pozycje dobre - chociażby nowozelandzki pastisz Deathgasm (2015) - jak i te poniżej wszelkiego poziomu - np. Il bosco 1 (1988), które zyskało sobie miano "najgorszego włoskiego horroru". No i jest jeszcze Bach ke Zara - bollywoodzka wersja kultowego obrazu... Tak, niedowiarki, ona naprawdę istnieje i jest tak zła, że trudno ją oceniać w jakichkolwiek ogólnoprzyjętych kategoriach jakości, co zresztą sugeruje już sam plakat. Choć może być trudno uwierzyć w taki stan rzeczy (przecież tyle śmierdzącego łajna wypuszczono już na rynek...), nie śmiem nikogo namawiać do przekonania się na własne oczy.

  Archeolog Sharma z ziemi wygrzebuje dziwne znalezisko - księgę z ludzką twarzą na okładce. Mężczyzna po powrocie do domu wymawia zapisane w niej zaklęcie, przywołując do życia złe duchy, które opętują jego żonę. Obydwoje kończą martwi, ale to dopiero początek kłopotów, gdyż w okolicy akurat bawi się grupka przyjaciół.



Reżyseria: Salim Raza
Produkcja: Saketth Saurrabh, Pakesh Sawant
Scenariusz: Salim Raza
Obsada: Amit, Satyam Rajesh, Jayesh Shah, Mohan Dev, Neha Joshi, Mohak, Sheril Singh, S. Khan
Muzyka: Sayad Ahmed
Wytwórnia: Jaya Films
Dystrybucja: Jaya Films, Trash-o-Rama Distribución
Premiera: 6 września 2013 (świat); 31 października 2014 (Polska)
Kraj: Indie
Czas trwania: 109 minut


  Bollywood to Bollywood - można powiedzieć. Fabuła nie musi być zbyt złożona, drewniane aktorstwo jest znakiem firmowym gatunku, a płytkie dialogi wynagradzają piękne, wpadające w ucho i ujmujące nas - europejskich widzów - swoją egzotyką piosenki. No właśnie... W Bach ke Zara nawet muzykowanie nie pomaga, a wręcz szkodzi. Jedyny pełny utwór w filmie (poza nim jeszcze tylko dwa razy słyszymy odrobinę bollywoodzkiego zawodzenia) został doń wciśnięty na siłę pod postacią kiczowatego teledysku, oddzielającego krótki wstęp od właściwej akcji. Występ nie odbywa się w żadnej z filmowych lokalizacji, wśród wykonawców nie ma ani jednego z aktorów, a tekst nijak się ma do fabuły, pozostaje zatem tylko zadać pytanie: po co?



  Po tej bezceremonialnej, całkowicie zbędnej wstawce, wreszcie przechodzimy do sedna, czyli do naszych bohaterów, nieświadomie wystawiających się na niebezpieczeństwo decydując się na przenocowanie w lesie, gdzie szaleją demony. Od tego momentu Bach ke Zara staje się niczym innym jak tylko plagiatem Martwego zła - plan reżysera, niejakiego Salima Razy, aby zafundować indyjskiej widowni powtórkę z rozrywki, został więc w pełni zrealizowany... Acz rozrywka jest to wątpliwa. Nie dość, że w filmie odtworzono w niezmienionej formie prawie wszystkie dialogi, sceny i nawet poszczególne ujęcia z oryginału (oczywiście nie zabrakło charakterystycznej, "płynącej" tuż nad ziemią kamery subiektywnej), co jest wystarczająco karygodne, to sytuację pogarszają jeszcze efekty specjalne rodem z przedstawienia szkolnego (agresywne sztuczne gałęzie, zawieszone na widocznych jak na dłoni linkach) oraz całkowity brak gore, czyli tego, w czym tkwiła jedyna nadzieja na uratowanie tej nieszczęsnej produkcji.




  Mimo wszystko, żeby oddać twórcom sprawiedliwość, należy wymienić parę zalet Bach ke Zara; trochę naciąganych, ale wciąż zalet. Stylizacja na lata 80. jest bardzo wiarygodna i nie znając roku premiery wręcz niemożliwym byłoby odgadnąć, że dzieło powstało w 2008 - choć trudno jednoznacznie stwierdzić, czy nie jest to po prostu "zasługa" głodowego budżetu. Podczas seansu z pewnością wybija się również charakteryzacja opętanych, która, pocieszna i groteskowo efektowna zarazem, w pewnym dziwnym sensie robi nawet wrażenie... Gdyby tylko nie wyczuwalna coraz bardziej z minuty na minutę niepewność, do jakiego gatunku właściwie aspirował reżyser - komedii, horroru, a może filmu erotycznego (ach, te długie, leniwe gry wstępne...)? - może dałoby się nawet powiedzieć, że obraz ten ma jakiś klimat.




  Mając na względzie zdrowie zarówno Waszej psychiki, jak i oczu, naprawdę powinniście porządnie się zastanowić, i to dwukrotnie, zanim zdecydujecie się poświęcić prawie 100 minut swojego życia na twór Razy. Seans Bach ke Zara - zbyt pokracznego jak na horror, za mało zabawnego jak na parodię - w relatywnym spokoju będą w stanie przetrwać wyłącznie maniacy śmieciowego kina z prawdziwego zdarzenia, gdyż w tym przypadku nawet powiedzenie "tak złe, że aż dobre" nie zdaje się na wiele.


~~~

Powyższa recenzja znajduje się również na filmweb.pl (link).
Zapraszam do śledzenia mojego profilu na portalu.

2 komentarze:

  1. Nie wierzę w to co widzę ��
    Ilsa

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Na początku też nie mogłam uwierzyć :P

      Usuń

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...